Voor veel adoptiemoeders (en vast ook wel vaders) is dit ongetwijfeld heel herkenbaar. Bij elke verjaardag van je kind, kerstmis of Moederdag schiet er door je heen: wat jammer dat zij dit nou kan zien. Dat ze er niet bij kan zijn. Dat ze dit moet missen. En met ‘zij’ bedoel ik natuurlijk de biologische moeder. Dankzij de slechte persoonlijke omstandigheden van onze geboortemoeder, kreeg ik een kind dat mij ‘mamma’ noemt terwijl het uit de buik van een andere moeder is gekomen. Door de jaren heen heb ik veel aan onze geboortemoeders gedacht, ze waren altijd op de achtergrond aanwezig. Maar zou dat ook voor de geboortemoeder gelden? Je probeert je er een voorstelling van te maken hoe het haar is vergaan, of ze haar leven weer heeft opgepakt, of ze vaak aan hem denkt en zich afvraagt of hij bij liefdevolle ouders is opgegroeid. Je maakt er je eigen verhaal van, gebaseerd op emoties die eigenlijk van jezelf komen. In verschillende interviews vertelden adoptiemoeders dat ook zij in gedachten bij de geboortemoeder waren wanneer er een life-event gevierd werd. Maar als ze dan een ontmoeting met de biologische moeder van hun kind hadden, vaak moesten vaststellen dat de biologische moeder helemaal niet bezig was met haar afgestane kind. Dat ze zo hard bezig was geweest om die traumatische ervaring uit haar leven te gummen, dat ze elke gedachte aan haar kind geblokt had. Die ervaring heeft ook Roosmarie, adoptiemoeder van Michael en die ik allebei interviewde voor Thuis in twee landen.  Het gezin haalde de biologische moeder voor vijf weken naar Nederland waardoor ze elkaar heel goed hebben leren kennen. Roosmarie kwam er al snel achter dat de biologische moeder nooit echt had nagedacht over de adoptie. Roosmarie: “Ik dacht bij elke grote gebeurtenis – elke verjaardag, elke Moederdag, elk kerstfeest – aan haar, omdat ik met haar meevoelde dat ze dit moest missen. Vanaf het moment dat Michael bij ons was, was zij ook in mijn gedachten. Nu ik haar heb ontmoet, denk ik: ‘Waarschijnlijk heeft ze nooit aan hem gedacht op die momenten, dat is een projectie van mijn eigen gevoelens geweest. Misschien wilde ze er gewoon niet aan denken, heeft ze alle gedachten en herinneringen aan Michael weggedrukt om de pijn niet te hoeven voelen.”

Ook ik heb een soortgelijke ervaring. Toen onze zoon jarig was, stuurde zijn moeder een prachtige compilatie van foto’s. Onder andere foto’s van Luc met zijn ouders, de dag voordat hij naar Nederland zou vertrekken. In mijn gedachten zag ik zijn moeder al die foto’s bij elkaar zoeken terwijl de tranen over haar wangen stroomden (ja sorry, melodrama is my middle name). Tranen waren er in ieder geval bij mijn moeder die de foto’s van zijn ouders samen met hun kind hartverscheurend vond. Ik schreef er een blog over en vroeg aan Apple of ik het voor haar in het Engels zou vertalen, waarop  ze grif ‘ja’ antwoordde. Dus vertelde ik haar over mijn moeder, die zo met haar meeleefde en dat ik me er totaal geen voorstelling van kon maken wat zij heeft moeten doorstaan. Na een paar dagen kwam er een emotioneel antwoord waarin ze haar herinneringen aan die dag verwoordde. Wat mij schokte, was het feit dat mijn blog iets bij haar naar boven heeft gehaald wat ze al die jaren diep had weggestopt:

De maatschappelijk werkster brengt Luc naar ons toe. Het is de tweede keer dat ik hem zie. De eerste keer was zeven maanden geleden bij zijn geboorte. Het is de eerste keer dat Jie hem ziet. Deze eerste ontmoeting is meteen ook een afscheid. Ik houd mijn tranen in en Jie kust Luc op zijn voorhoofd.

Ik dacht dat ik vrede had met zijn adoptie, dat ik me erbij had neergelegd. Tot ik je blog lees en er ineens een herinnering naar boven komt. De herinnering van het moment van afscheid. De tranen beginnen over mijn wangen te stromen zonder dat ik het in de gaten heb. Ik besef dat de pijn van het moeten weggeven van mijn eigen kind, nog steeds diep in mij zit maar dat ik die pijn al die jaren heb genegeerd. Ik had de moed er niet voor om die pijn onder ogen te zien. Toen ik je blog las, gebeurde er iets met mijn hart. Ik zou zo graag hier met iemand over willen praten maar ik durf met mijn boodschap niet de openbaarheid op te zoeken.

Een vriendin die het Engels goed beheerst, had de tekst voor haar vertaald maar ze was er niet tevreden over. Het drukte niet goed uit wat ze eigenlijk wilde zeggen. Dus benaderde ze onze contactpersoon Jean bij het kindertehuis die het wel naar haar tevredenheid wist te vertalen. Na haar emotionele berichtje voel ik me ontzettend schuldig. Schuldig en dom.  En ik maak me zorgen om haar. Dus vraag ik haar hoe het maar gaat. Al snel komt haar antwoord: maak je geen zorgen, ik ben ok! Vergezeld van een lachende emoji. En ik voel zo veel liefde en dankbaarheid voor deze moedige vrouw die haar pijn en emoties met mij wilde delen.

Share: