Alles wat ik op FB zet, wordt door Jie, de vader van Luc, geliked. Een foto van een egeltje dat ik in onze tuin heb gevonden? Een dikke duim van Jie. Een suffe foto van gele klompen die ik tijdens onze vakantie in Frankrijk heb gekocht? Alweer een duim. Alsof hij wil laten zien dat híj wel contact wil blijven houden, terwijl Apple, de moeder van Luc, zich in stilzwijgen hult. Het bracht me op het idee om hem wat foto’s via de privechat te sturen van onze vakantie in Frankrijk. Dan had hij in ieder geval een goede reden om een duim op te sturen. Dus stuurde ik wat stoere actiefoto’s van Luc tijdens het raften op een wildwaterrivier. Foto’s waar je als vader trots naar kijkt. Het bericht sloot ik af met: ‘big hug, Maureen & Luc’ en een knuffelende Charlie Brown en Snoopy. Jie kan geen Engels dus hield ik het zo simpel mogelijk. Maar dit keer geen duimpjes of andere reacties. Alsof Jie overvallen werd door mijn spontane actie hem rechtstreeks te benaderen (alle berichten stuurde ik altijd naar Apple omdat zij actief is op FB en de tekst kan vertalen) en niet wist hoe daar op te reageren. Het blijft moeilijk, die cultuurverschillen. Het staat in de top drie van oorzaken die een relaxte, fijne relatie met de biologische familie in de weg staan, naast taalproblemen en verschillende verwachtingen.

Bij ons is het de taalbarriëre die voor een verwijdering zorgt tussen mij en Luc’s moeder. Ik had onze contactpersoon Jean van het kindertehuis gevraagd om uit te zoeken waarom Apple niets meer van zich laat horen. Apple blijkt zo gestressed te raken van al mijn berichtjes die ik haar in het Engels stuur, dat ze alleen nog maar via Cathwel contact wil zodat ze geen Engels hoeft te gebruiken. Vandaar dat ze ook niet op mijn vriendschapsverzoek heeft gereageerd (dat ik haar opnieuw moest sturen omdat Luc haar van FB had verwijderd). Naast haar drukke baan kan ze mij en mijn Engelse berichtjes er niet bij hebben. Of zoals Jean het verwoordt: “The English communication is too much for her to handle, especially the frequent contact recently.” Frequent??? Het gaat om een stuk of vier berichtjes die ik haar in één week had gestuurd, n.a.v. een Engeltalig artikel over rootsreizen dat ik voor een Taiwanese webkrant ging schrijven. Een verhaal dat een soort ode was aan de biologische ouders van onze kinderen en waar ik Apple over berichtte. In het Engels dus. Het antwoord van Jean geeft me een vervelend gevoel. Alsof ik een soort stalker ben. Tussen de regels door lijkt het alsof ze me berispt. Zoiets als: je weet toch dat die vrouw geen goed Engels kan, waarom val je haar dan toch nog lastig? Nou, misschien doe ik het voor mijn zoon? Dat wij als ouders elkaar via FB iets beter leren kennen waardoor we bij een volgend bezoek aan Taiwan  meer als familie dan als vreemden tegenover elkaar staan. Soms bekruipt me het gevoel dat de maatschappelijk werksters wel erg op de hand zijn van de biologische moeders en de adoptie-ouders met al hun vragen maar lastig vinden. Natuurlijk, het is een kwetsbare groep maar ze mogen toch ook wel gestimuleerd worden om iets meer uit zo’n contact te halen? Dat ook het belang van een geadopteerde niet uit het oog wordt verloren. Ik vind het heel raar dat je helemaal niets meer van je laat horen. Dat je mij en je biologische kind in onzekerheid houdt over de reden waarom je geen contact meer wenst. Niet de moeite neemt om dit via de ‘officiële weg” te laten weten. Maar dat is uiteraard een cultuurdingetje. Lekker je kop in het zand steken, bij problemen het probleem negeren. Dan is er ook geen probleem.

 

Share: