Geregeld krijg ik een bericht van Facebook: ‘De mensen die Retourtje roots volgen, hebben al een tijd niets meer van je gehoord. Schrijf een bericht.’ Heel irritant. Alsof ik dat zelf niet weet. Maar wat moet ik schrijven als er niets te schrijven valt? Met liefde zou ik wekelijks een blog plaatsen over de ontwikkelingen tussen ons en de biologische familie. Graag zelfs. Maar er zijn geen ontwikkelingen, de ontwikkelingen liggen zelfs stil. En ik snap het gewoon niet. Dit is de kans om de breuk die adoptie veroorzaakt heeft, te herstellen. En het is niet nodig om dagelijks of wekelijks contact hebben. Maar eens in de paar maanden zou fijn zijn. Gewoon een klein berichtje. Het zijn juist die kleine dingetjes die ervoor zorgen dat het broze lijntje intact blijft, die bevestigen dat je deel uitmaakt van elkaars leven, hoever de afstand ook is. Ik bedoel: een relatie opbouwen die alleen via Facebook verloopt, gaat al niet diep, vooral niet als er taalproblemen zijn. Waarom dan niet even op bepaalde momenten een klein berichtje sturen om te laten weten dat je aan elkaar denkt. Vorig jaar had ik bijvoorbeeld met Moederdag de moeder van onze zoon een berichtje gestuurd. Het was de eerste Moederdag na onze ontmoeting. Ik schreef haar dat ze altijd de eerste moeder van mijn kind zal blijven en dat we op deze dag aan haar denken.  Ik kreeg een geëmotioneerd berichtje terug. Dit jaar schreef ik niks, ik vond het een beetje overdreven om weer zoiets te schrijven. En stiekem dacht ik ook: kijken of ze mij dit jaar een fijne Moederdag wenst. Niks, nada. Dan denk ik: waarom niet even de moeite nemen een berichtje sturen, ik ben tenslotte de moeder van haar kind. Of een fijne kerst, of een fijne verjaardag of een gelukkig Nieuw Jaar toewensen. Ik doe niet aan Chinees Nieuwjaar, maar ik heb ze wel een kaart in het Chinees opgestuurd met mijn gelukwensen. Vind ik leuk. Maar waarom komt het alleen van mijn kant??? Lieve biologische familie, je kunt niet achterover leunen na een rootsreis. Wil je wat opbouwen met ons of met je kind, dan zul je daar ook iets voor moeten doen. En dat ‘iets’ is meer dan alleen maar het sturen van duimpjes. Ik kan die kar niet alleen blijven trekken, het moet van twee kanten komen. Anders houdt het voor mij ook vroeg of laat op.

Zo, heerlijk om even mijn gal te kunnen spuien!

Share: