Op een feestje afgelopen weekend sprak ik een vrouw die vertelde dat haar biologische vader al heel jong uit haar leven verdween en pas weer op het toneel verscheen toen ze inmiddels 17 was.  Ze pakten de draad weer op en kregen een hechte band met elkaar maar een vader is hij nooit voor haar geworden. Daarvoor was hij te lang uit haar leven verdwenen, teveel gemist. Ik vertelde over onze situatie. Dat we de biologische ouders hadden gevonden maar ze nu ook weer een beetje kwijt waren. Dat Luc per ongeluk/expres zijn moeder van mijn FB account had verwijderd nadat ik hem gevraagd had haar tijdelijk te blokken van deze website zodat ze mijn vorige blog niet zou lezen. En dat ik haar dus weer opnieuw een vriendschapsverzoek moest sturen die ze nog steeds niet heeft geaccepteerd. Blijkbaar heb ik iets gedaan waar ze behoorlijk boos door is. En naar dat iets kan ik alleen maar raden want ze vertelt niet wat haar dwars zit. Het zou kunnen zijn dat ze overstuur is geraakt door mijn vraag of ik haar verhaal anoniem mocht optekenen voor een Engelstalige online krant die onder andere in Taiwan verschijnt en ook in het Mandarijn publiceert. Misschien naïef van me, maar ik wilde een stuk schrijven over afstandsmoeders en hoe zwaar ze het in Taiwan hebben omdat ze hun hele leven lang dit geheim met zich mee moeten dragen, dat sommige vrouwen zelfs verstoten worden door hun familie. De vrouw van het feestje zei verbaasd: “Goh, dat die moeder het zo hoog speelt, zij heeft meer te verliezen dan jij. Door het contact te verbreken, verbreekt ze ook de link met haar kind.” En dat was precies mijn gedachte. Omdat ze me niet heeft geaccepteerd op FB, heeft ze ook geen contact meer tot Luc want die zit niet op FB.  En dan is mijn volgende gedachte alweer: hoe moet het dan met zijn verjaardag?? Dus stuurde ik een mailtje naar haar met het bericht dat het me speet hoe de dingen waren gegaan maar dat ik het respecteerde. En dat ik met Luc’s toestemming haar zijn e-mailadres mocht geven. Mocht ze contact willen, dan kon dat rechtstreeks naar hem via zijn emailadres. Behalve dat ik er verdrietig over ben, ben ik eigenlijk ook wel boos. Boos omdat ik vind dat ik dit niet verdiend heb. Tot vervelens toe heb ik haar verteld hoe dierbaar ze me is, dat ik het contact met haar zo fijn vind, mijn boek heb ik aan haar opgedragen. En dan doet ze zoiets, zonder me de kans te geven iets uit te leggen. Alles wat we in die twee jaar hebben opgebouwd wordt zomaar weggeveegd.
Een bevriende adoptiemoeder die als coach veel met adoptiekinderen en afstandsmoeders werkt vertelt: “De Aziatische cultuur is fundamenteel anders dan de onze; voor je het weet heb je mensen ontzettend op de tenen getrapt, terwijl je jezelf van geen kwaad bewust bent. Op het afstand doen zit ontzettend veel schaamte en zelfverwijt. Dat is een super-gevoelig punt dat wij ons bijna niet kunnen voorstellen.”
En een voormalig medewerker van Meiling, die jarenlang als vrijwiller naar Taiwan reisde en de cultuur daar inmiddels een beetje kent, vertelt: “Dit is zo typisch Taiwanees. Je hebt haar waarschijnlijk geshockeerd met je hele directe vraag of je haar verhaal mocht gebruiken. Daar heeft ze hoogstwaarschijnlijk helemaal geen zin in maar dat durft ze niet rechtstreeks aan jou te zeggen. Taiwanezen zeggen geen nee, die zeggen gewoon helemaal niks. Dus reageert ze niet op jouw vraag want door het te negereren bestaat het ook niet langer. Het bekende kop in het zand steken. Daarom heb ik ervoor gekozen om altijd het contact via Meiling en Cathwel te spelen en nooit rechtstreeks contact te zoeken met de biologische familie van onze kinderen. Juist om dit soort dingen te vermijden.” En ze geeft me ook nog een tip: mocht ik dit akkefietje tussen haar en mij willen oplossen, dan zal ik als eerste het initiatief moeten nemen want de kans dat zij als eerste het weer zal proberen goed te maken is vrijwel nul.
Renee de Bode, afstandsmoeder en schrijfster van het boek Een gemiste kans, heeft een hele andere verklaring: “Natuurlijk is culture ook een groot verschil. Maar ik weet dat ik zelf stikjaloers werd op de adoptie ouders van mijn zoon. Ik wilde constant weten wanneer en hoe hij ze zag en of het wel of niet leuk was. Natuurlijk zei mijn zoon dat het heel leuk was geweest want zij zijn tenslotte zijn ouders. Dat was dan niet het antwoord wat ik wilde. Het werd zo erg dat ik zelf vast liep en hij zei, ‘ ff geen contact meer’. Tenslotte ben ik los gaan laten en dat was de key! Maar daar ben ik heel diep voor gegaan. Al het oude zeer moest er uit voordat ik een pas vooruit kon zetten. Gelukkig ben ik niet jaloers aangelegd en herkende dan ook niet mijzelf. Als je dat wel bent…… tja dan vereist het heel veel wijsheid. Laat het los. Als ze echt zelf willen komt dat echt wel weer goed. Het is gewoon niet simpel, er is te veel gebeurd. Iedereen moet zijn plek gaan vinden, ook je kinderen. Ik weet dat je het goed bedoelt en dat je een prachtige wereld wil….. maar de werkelijkheid is dat er altijd boosheid en vooral ook onmacht bij alle partijen bovenkomt. Het loslaten en het laten komen zoals het komt… dat is moeilijk maar het zal je ver brengen.”

Een bloglezeres zit in hetzelfde schuitje als ik en reageerde op een van mijn blogs: “Misschien willen ze wel helemaal geen contact. Of in elk geval niet zo graag als jij dat wilt. Misschien is het voor hen wel makkelijker, veiliger om door te leven zoals ze al jaren, sinds de afstand, doen. De pijn zoveel mogelijk te negeren. Die onder ogen zien is misschien wel veel te moeilijk of zelfs onmogelijk … Ik voel je verdriet en frustratie met je mee. Een half jaar na een bijzondere en fijne ontmoeting heeft de moeder van onze zoon het contact verbroken. Voor zover ik het kan begrijpen door de taalbarrière vooral vanwege haar eigen pijn. Ze kon het niet aan geconfronteerd te worden met haar falen, voelde zich slecht. Hoe moeilijk en jammer ik dit ook vind, ergens begrijp ik het wel. Zo’n enorme wirwar aan emoties! Over je kind, over zijn moeder, over jezelf … En verwachtingen en verlangens … Ik vind het ergens wel fijn, nu zijn moeder zich zo demonstratief heeft teruggetrokken, dat ik nu wat meer afstand van die wervelstorm heb gekregen en er eens rustig naar kan kijken. Zo komt het belangrijkste van alles naar boven: het belang van mijn zoon. Echt alleen zijn belang, wat voor hem goed is. En dat is hier en nu.”

Het meest nuchtere advies kwam van mijn Aziatische jongetje dat soms zo heerlijk Hollands: “Ach mam, laat mijn moeder toch zitten. We hoorden toch al niets van haar.”

Share: