En weer is er een kind boos. Dit keer niet op mij maar op haar andere moeder. Die is namelijk haar verjaardag vergeten. Achttien is onze dochter afgelopen donderdag geworden. Geregeld checkt ze haar facebook account en briest dan boos: “een half uur geleden was ze nog online, ze had gewoon iets op mijn tijdlijn kunnen plaatsen.” Zoals gewoonlijk neem ik het voor haar moeder op. Dat achttien misschien helemaal niks bijzonders is in Taiwan. Twee jaar geleden zocht haar moeder contact toen ze zestien werd, dus waarschijnlijk is zestien jaar worden belangrijker dan achttien worden. Bovendien zit haar moeder op dit moment in Bangkok voor haar werk en heeft ze het waarschijnlijk veel te druk om al die facebook-berichten te lezen, waaronder de reminder van facebook zelf dat er iemand jarig is vandaag. Maar dat is voor dochter geen excuus. En dat vind ik zelf eigenlijk ook niet. Aan het einde van de dag zetten we grof geschut in: we plaatsen een foto van haar onder het bordje: eindelijk achttien!! Maar nog steeds geen reactie. “Ik denk dat ze boos op me is”, zegt Annemei. “Waarschijnlijk vond ze het niet leuk dat ik heb doorgevraagd naar die ruzie met haar moeder.” In mijn vorige blog’ Oma’, schreef ik over de zeer slechte verstandhouding tussen oma en moeder, die elkaar al meer dan drie jaar niet hebben gezien. En dat Annemei zich dat aantrekt omdat ze een band voelt met haar oma, die haar geregeld opzocht in het kindertehuis, in tegenstelling tot haar moeder. Daar komt voor Annemei ook nog eens bij dat de reacties op de chocoladeletters die we hebben gestuurd, nogal teleurstellend waren. Moeder plaatste wel meteen foto’s van de letters op facebook met een bedankje. Maar oom, die bevriend is met Annemei op facebook, nam niet de moeite te reageren. Zelfs niet met zo’n rottig duimpje. Ook van oma hebben we niets gehoord. Via het kindertehuis vernamen we wel dat oma op dit moment niet in Taiwan is maar dat ze wel van de chocoladeletters weet. Haar vriendin, die de post voor haar waarneemt als ze er niet is, heeft het pakket inmiddels ontvangen. Van haar kan nog de reactie komen waar Annemei zo op hoopt maar eigenlijk niet meer verwacht. Eigenlijk is ze wel even helemaal klaar met haar biologische familie.

De volgende dag schrijf ik aan haar moeder dat ze de verjaardag vergeten is en dat dit Annemei verdrietig maar ook boos maakt. Ook omdat ze denkt dat haar moeder boos is op haar. Ik wil niet klagerig of beschuldigend overkomen dus zet ik er ook nog even bij dat ik besef dat ze het druk heeft met haar werk. Daarmee bied ik haar gelijk een excuus waar ze op kan inspelen. Nog even overweeg ik om de gevoelens van Annemei niet te benoemen om haar geen schuldgevoel te geven, maar denk dan: waarom zou ze niet mogen weten dat haar gedrag consequenties heeft voor haar kind?  Binnen een half uur volgt een bits: “Ik zit voor mijn werk in Thailand. Ik ben niet boos.” Geen emoji om de toon te verzachten, geen emoji als een verpakt ‘sorry.’ Zelfs niet een veel te late ‘happy birthday’.  Dat laatste irriteert me nog het meest: die onverschilligheid. Als het dat tenminste is. Nu kan ik wel weer allerlei dingen gaan bedenken waarom ze zo doet (komt uit een gebroken gezin, heeft zelf geen goede verstandhouding met haar moeder, moeilijk karakter, geen zelfreflectie etc.) maar eigenlijk heb ik daar geen zin in. Ik wil haar gedrag niet blijven vergoelijken.  Ik verwacht van haar geen moederlijke gevoelens. Is ook niet nodig want Annemei heeft al een moeder die genoeg liefde heeft voor twee moeders.  Destijds heeft Paula de keuze voor adoptie gedaan omdat een kind niet in haar leven paste. En blijkbaar is er nog steeds geen plaats voor dit kind. Dat kan natuurlijk. Niet leuk maar het is zo als het is. Maar hoe moeilijk is het om te zeggen: ‘sorry, ik ben je verjaardag vergeten?’

En toch… Ik ben nu wel geïrriteerd maar nog steeds heeft ze een speciaal plekje in mijn hart. Want uiteindelijk heeft ze ons vorig jaar wel willen ontmoeten. Ik ken de verhalen van geadopteerden die tevergeefs op een ontmoeting met hun biologische moeder hoopten en wat deze tweede afwijzing psychisch met hen deed. Dit is het slechtste scenario bij een rootsreis. Dat is Annemei bespaard gebleven en daar zal ik haar moeder altijd dankbaar voor zijn.

Share: