Welkom op Retourtje Roots!

Steeds vaker lijkt het niet meer de vraag of je met je geadopteerde kind(eren) een rootsreis zult gaan maken maar vooral: wanneer je dat gaat doen. Ook ik heb het vaak met mijn puberkinderen hierover gehad. Maar ze toonden nooit belangstelling voor hun geboorteland Taiwan. Mijn dochter riep altijd: “Mijn moeder heeft me uitgepoept en weggegeven, ik heb niks in Taiwan te zoeken.” Vorig jaar was ik bezig aan mijn boek Retourtje Roots en was ontroerd door de mooie verhalen die de adoptieouders en geadopteerden mij vertelden over de ontmoetingen met hun biologische familie, hoe helend en louterend het soms kon werken. Het maakte dat ik ook graag wilde gaan maar er was één probleem: mijn kinderen wilden niet. Dat veranderde toen mijn dochter voor haar zestiende verjaardag een brief en een cadeau kreeg van haar biologische moeder. Toen ik vertelde dat er een pakketje uit Taiwan voor haar klaar lag, verscheen er een big smile. Verdwenen was die stoere onverschilligheid. Ineens wilde ze wel naar Taiwan en haar moeder ontmoeten. Ook mijn zoon stemde uiteindelijk schoorvoetend in om zijn ouders te ontmoeten (dat er in Taipei een zes verdieping tellende Digital Plaza is gevestigd met honderden kleine shopjes op het gebied van computergadgets en elektronica, zal ongetwijfeld mee hebben gespeeld).

De ontmoetingen waren onvergetelijk. Hoe fijn en waardevol is het om de eerste ouders te mogen ontmoeten, de herkenning van karaktereigenschappen en uiterlijkheden bij elkaar terug te zien. Dankbaarheid en respect over en weer naar elkaar kunnen uitspreken. En natuurlijk waren er momenten dat ik bang was dat de rootsreis een foute beslissing zou zijn. Dat de ontmoetingen tegenvielen, dat mijn kinderen – die nu zo lekker in hun vel zaten – verward of verdrietig terug zouden komen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Mijn kinderen zijn er completer door geworden, weten en kennen nu hun andere onbekende kant. Dat geeft zelfvertrouwen.

Inmiddels zijn we een jaar verder. Dochter, die na de rootsreis riep dat de ontmoeting leuk was maar dat ze niet elk jaar haar moeder hoefde te zien, vroeg na zes maanden: “Wanneer gaan we weer naar Taiwan?” Een rootsreis werkt na de ontmoeting door in het hoofd van je adoptiekind. De gebeurtenissen krijgen een plekje en dan kom je in de volgende fase: familie gevonden en nu? In die fase zitten wij nu. In mijn blogs vertel ik over mijn eigen ervaringen en de ervaringen van andere adoptieouders en geadopteerden.